toelaten

KEERKRACHT & geborgenheid

KEERKRACHT &  geborgenheid

“Jij spreekt als een waterval. Het lijkt alsof je geen seconde hoeft na te denken over de woorden die je gericht kiest en laat ontstaan. Of toch zo lijkt het”, zegt ze me.
“En ik…ik komt niet eens op dat woord”, denkt ze. Ze wil liever geen geluid maken.
Ik vraag haar welke gedachten er nog in haar opkomen.
Dat ze er toch voor wil kiezen om hierrond aan de slag te gaan. Want ze wil die eigen zaak verder uit de grond stampen en dan zal ze ‘moeten’ spreken. Dan zal ze naar voren ‘moeten’ komen...
Of we samen eens kunnen kijken naar welke gevoelens hier spelen …waarom die zichtbaarheid moeilijk ligt?
Ze wil liever wegkruipen in een hoekje, mensen mogen gerust ‘raden’ wat ze doet… 
Dat ze bang is om veroordeeld te worden, bang om te falen.

Abonneren op RSS - toelaten