Wie heeft er ooit gezegd dat jij perfect moet zijn?

Een eerste échte (lange…sorry)  story-log. Een waargebeurd, authentiek, kwetsbaar en zeer krachtig verhaal over graag gezien en erkend worden. En zeker niet falen.
Falen is enkel bewijs dat we iets probeerden.
Angst om te falen is dus angst om te proberen. 
Over de horde gaan is de optie…

Ellis is een pracht van een vrouw. Letterlijk en figuurlijk. Altijd verzorgd tot in de puntjes. Ze heeft een sereniteit over zich, wat ze aanraakt verandert in muziek.
Toen ik Ellis de eerste keer zag was ze heel kwetsbaar. En ook heel boos en op.
Ze was alles beu. Haar job, het zorgen voor haar gezin en ouders en zelfs de muziek. Ze kon het niet meer. De ruimte tussen haar en anderen werd groter en groter. Ze sleurde zichzelf door alles wat moest.
Ze wilde het anders, ze zocht een richting en handvaten.
We gingen aan de slag met structuur aan te brengen in de dagen en een opvulling van die dagen die op dat moment mogelijk was voor haar. 
De eerste week ging het in een stroomversnelling, de tweede week ging die stroom even hard terug bergafwaarts. 
Zo ging het een hele tijd.
We zagen elkaar frequent en konden tussendoor aan de slag met het verhelderen van haar verhaal, opmerken wat er gebeurde, vertragen, uit dat hoofd komen, gewoontepatronen herkennen en waarden herbekijken. 

We merkten op dat een grote versneller om bergafwaarts te gaan ‘de regels’ waren. De regels die misschien niet meteen op iedereen van toepassing zijn, maar die wij in ons hoofd creëren of aangeleerd kregen en hanteren. 
Wanneer ik kijk naar mijn jongste zoon, nu 4 jaar, geniet ik van zijn uitstraling. Ontzettend onschuldig, oneindig vrolijk en heel helder. Goed is goed, fout is fout, boos is …overdreven boos. ;-)
Een kind wordt geboren met een duidelijk innerlijk kompas, we vertrouwen voor de volle 100% op onze instincten en onze intuïtie. En ‘doen’ ze gewoon. Een ganse dag kan ik naar hem kijken en hij lacht vrijwel altijd, vindt heel veel dingen onwijs grappig en maakt zeer duidelijk wanneer iets niet in zijn kraam past. En ookal is dat zo, die situaties blijven niet hangen. 
Jen Sincero spreekt in haar bestseller “Bad ass” over hoe wij die aangeboren intuïtie gaandeweg verliezen, dat vertrouwen en we leren angst, schaamte, onzekerheid en negatieve overtuigingen aan te nemen. 
“Onze gedachten worden onze woorden, onze woorden worden onze overtuigingen, onze overtuigingen onze daden en onze daden onze gewoontes en onze gewoontes, onze realiteit.”

Ellis’ realiteit was vervuld met ‘moetens’…

Ik moet …
Energiek zijn
Mij bewijzen
Sterk zijn
Alles in orde hebben als er mensen langskomen
Overal op tijd zijn
Altijd tip top in orde zijn
Geslaagd zijn
Spontaan zijn
Het druk hebben
Alle levensgebieden (ouder zijn, werk, familie, zelfzorg, psychisch en fysisch welzijn, financieel, carrière, sport, vrije tijd, gezondheid, opleiding…) op orde hebben
Op mijn werk ten allen tijde met alles mee, of zelfs nee, alles voor zijn
Ontzettend goed zijn in wat ik doe
ER zijn

Deze ‘moetens’ kunnen je zo vastgrijpen dat ze een kader lijken waarbinnen jij enkel kan functioneren. 

Enerzijds is dat kader benauwend en op dit moment voor Ellis versmachtend. Anderzijds geeft het comfort en structuur, is het een stukje veiligheid in het onveilige. Het is gekend.

Het is waardevol om eens te kijken welke regels jij dag in dag uit ‘moet’ hanteren van jezelf. 

Herinner je je nog in het KEERKRACHTboek dat we een contract sloten met onszelf? Een week over onszelf niet oordelen, niet boos zijn op onszelf?

Als we nu eens een week een contract sluiten met onszelf om die week alles naar best vermogen te doen? Leven vanuit hetgeen je wil ervaren in de richting waar jij naartoe wil (niet ‘moet’). In volle respect voor jezelf en de andere.

Welke regels merk je dat er na een week nog mogen blijven? Regels die het voor jou en de andere aangenaam maken? Welke regels mogen stand houden of eventueel aangepast worden of bijgeschaafd? Of mogen er regels verdwijnen??
Hoe werk het nu voor jou?

Ben je in de oude kader of ben je in de nieuwe kader?
EN…moet er eigenlijk wel een kader zijn?
Het goed doen, het beter doen, meer en beter je best doen… zo vermoeiend en niet écht. 
Jij bent jij, vrij om wakker te zijn… 

Met minder kaders kan je vrijer bewegen, is er meer ruimte, vrijer denken en handelen.

Bewust zijn van wie je bent en waar je naartoe wil betekent ook dat er dingen zijn waar jij het moeilijk mee hebt. Hoe kan je op een moeilijk moment het best jezelf ondersteunen en voor jezelf zorgen?
Zonder meedogenloos te oordelen of jezelf te bekritiseren voor allerlei tekortkomingen, jezelf naar beneden halen, vergelijken, bevestiging zoeken, jezelf met grapjes belachelijk maken of de moeilijkheden compenseren in allerlei niet werkbaar gedrag…
(Ik ga niet verder opsommen, je weet goed genoeg wat ik bedoel)

Wie heeft er ooit gezegd dat je perfect moet zijn?

Zelfzorg betekent dat je je menselijkheid accepteert en respecteert.
Dingen gaan niet altijd zoals je zou willen of op het moment dat jij erom vraagt of verwacht. Je komt frustratie tegen, verlies, je maakt fouten, je loopt tegen je eigen grenzen aan, maakt de verkeerde keuze, je voldoet niet aan je eigen idealen.
Dit is de menselijke conditie: een realiteit die we allemaal met elkaar delen. Hoe meer je je hart openstelt voor die realiteit, in plaats van er tegen te vechten, hoe meer liefde er zal zijn voor jezelf, en voor de anderen.

Het is zeker niet zo dat je door 1 tool al je gewoontepatronen overboord gooit.
Wanneer je gewoontes, systemen of overtuigingen waar je je al jaren aan vasthoudt doorbreekt verandert je gedrag, je taal, je gevoel. Je komt in een mijnenveld terecht waar je je weg niet in vindt. En wat dan…?

Ellis heeft heel hard gewerkt en veel tools uitgeprobeerd en gehanteerd om te komen tot hoe het nu voor haar waardevol kan zijn.
Voor haar was het van het grootste belang dat zij haar kader kon lossen en op momenten dat het moeilijk ging er niet meteen naar teruggreep. Dat ging vaak gepaard met angst. 
Durven, stappen zetten, moed vinden, kwetsbaarheid ervaren. En dat deed ze. 
Haar job speelde haar al een ganse tijd parten en zolang ze deze bleef doen zou dit een grote trigger blijven en zou ze telkens weer hervallen in een worsteling met als gevolg een soort moeheid, die haar dan weer zou plat leggen, een gevoel van tekort schieten, eerst op vlak van werk, dan thuis, ontgoocheling…
Het duurde maanden en vele gesprekken tot zij zelf klaar was wel overwogen een punt te zetten achter haar werk. Nu dat uitgesproken was, was er enorme opluchting en ruimte en verrassend veel positieve reacties van haar omgeving.
Negatieve reacties of mensen die hun eigen angsten op haar projecteerden waren triggers, ze merkte ze op.
Ellis had al een hele weg afgelegd en ging nu de stap verder. Via oefeningen, visioning, analyse, actieplannen en voelen gingen we kijken wat zij nu wilde neerzetten. 

Veelal stellen we onszelf de vraag of spreken we over wat we willen bereiken of verdienen of denken recht op te hebben? 
Samen met Ellis gingen we bekijken wat ze wilde ERVAREN. Een groot verschil in woordgebruik en een nog groter verschil in resultaat. En zoveel werd meteen duidelijk.

Deze vraag kan je jezelf stellen over alles waar je mee bezig bent in je leven of net over alles waar je (nog) niet mee bezig bent. Laat je verrassen door de antwoorden.

Wat wil jij ervaren?

....................................................................................................................................................................................................................

Ellis sprak met vrienden en kennissen over haar keuze en zoektocht. Ze was dag in dag uit bezig met wat zij wilde ervaren. 
Vertrouwen was iets wat ze gaandeweg opbouwde, desondanks er soms paniek of angst was.  En zo kwam er een aanbod uit de bus dat alles omvatte voor Ellis. 
Twee maanden was ze zonder werk geen dag thuis geweest en kon ze al terug aan de slag. Door te kiezen voor openheid, reflectie en vertrouwen in het leven.
Ondertussen vliegt ze door het leven, op de noten van de muziek met een job waar gans haar hart in ligt en die haar uitdaagt, met herwonnen energie. Opnieuw als trekker van het gezin.

Het komt niet door 1 ding en het komt niet door een week of twee.
Het komt door hoofd en het komt door lijf.
Het komt door tijd en door druk.
Het komt door onevenwicht, door vraag & aanbod.
Door verleden, heden, toekomst.
Door de anderen en door jou.
Het komt door evolutie en door stagnering.
Het komt door verlangens en door onderdrukking. 
Het komt door herkennen en negeren. 
Ik kan zo nog wel even doorgaan.
Het maakt geen fuck uit. 
Jaren kan je je nog bezig houden met zoeken en graven.
Het is NU, NU alleen kan het gebeuren.
NU kan jij keren.

Als het zo simpel is, dat het echt om een keuze gaat. Waarom kiezen we dan niet gewoon allemaal? Om al die kaders naast ons te leggen. 
Om de gesprekken in ons hoofd om te keren? 
Ookal is comfortabel soms heel ongezond, toch is de angst om los te laten nog groter. Leven zonder controle, voorspelbaarheid is zo moeilijk. En gans het KEERKRACHTboek of deze blog uit-analyseren en er steeds iets negatief tegenover zetten is toch zoveel makkelijker. 
Want wie zijn wij zonder…?
Enerzijds is het zo vreemd dat we blijven vasthouden aan gedrag en overtuigingen die ons niet vooruit helpen en, zelfs integendeel onderuit halen, zoveel makkelijker is dan loslaten en kiezen voor anders, keren dus. We staan daar zoveel weigerachtiger tegenover omdat we graag eerst bewijzen willen… 
Laat eerst maar eens zien of dat andere leven en dat keren iets oplevert voor mij!
Jammer, zo werkt het niet. 
Anderzijds blijven we vastklampen omdat we bang zijn om te falen. Falen ten op zichte van anderen, onze ouders, familie, vrienden, collega’s en…onszelf.
We willen allemaal zo graag gezien en erkend worden. En zeker niet falen. 
Falen is enkel bewijs dat we iets probeerden.
Angst om te falen is dus angst om te proberen. 
Over de horde gaan is de optie…