KEERKRACHT & verlies

De story-log is een blog met waargebeurde, authentieke en krachtige verhalen. Misschien is het deze keer niet jouw verhaal, maar kan je er wel iemand anders mee ondersteunen. De perfecte blog is tussen de 700 en 800 woorden. Sommige verhalen kan je niet inkorten of aflijnen. Ze ‘zijn’. Net zoals het verhaal van Emma…

Een bountyeiland met palmbomen en kokosnoten. Haar waarheid ligt ergens tussen de golven. Met haar tenen in het zand probeert ze te aarden, voelt dat ze connectie wil maken en het is zo moeilijk.
Niemand kent haar hier, niemand kent haar verhaal. Hier kan ze gewoon Emma zijn. Emma zonder Anton met haar realiteit die ze nu niet kan dragen en waarvan ze weet dat ze er ooit anders mee om zal gaan.
Het was een dag samen bij de familie. Lachen, genieten op het terras in de zon alsof hij aanvoelde dat hij nog dicht bij iedereen wilde zijn die laatste dag.
’s Nachts wordt ze wakker van het gebonk op het raam vooraan het huis. Drie keer moeten ze herhalen dat hij er niet meer is. Ze kan en wil dit niet geloven.
Ze kan niet alleen zijn, niet in stilte zitten, niet in donkerte zijn, geen bad nemen, de trap niet opstappen. Elke nacht is er iemand bij haar, elke dag brengt er iemand eten.
De drukte na dit verlies is onwezenlijk, er is zoveel te regelen en ze wil het niet. Ze wil alleen maar slapen en niet meer wakker worden.
‘Hoeveel brieven wil je?’, ‘Hoeveel kaartjes wil je?’, ‘Welke bloemen wil je?’, ‘Welke muziek gaan we spelen?’, ‘Welke teksten gaan we voorlezen?’,…
Waar zijn ze in godsnaam mee bezig?  Ze moet dit nu niet regelen, ze moet haar huwelijk regelen. Haar huwelijk met Anton.

Emma staat met het kruis in haar handen aan de kant van de weg. Dit is de plaats waar hij vertrok. Een week na de begrafenis realiseert ze zich dat ze hem niet meer gaat zien.
Ze staat alleen in het huis en ruimt op. Kleren in dozen steken om ze daarna terug in de kast te leggen.
Ze vraagt zich af hoe ze dit moet doen. Is ze gek dat ze alles van hem laat staan?
Wat is OK en wat is niet OK? Er is geen OK.

Na twee jaar in de zetel slapen, met het lichtje aan, beseft ze dat ze iets wil gaan doen. Iemand moet haar helpen de zwaarte van dit verdriet ergens hanteerbaar te maken.
Ze gaat praten en krijgt handvaten aangereikt waar ze misschien niet altijd meteen mee aan de slag kan. Een half jaar en soms nog later landen de inzichten.
Ze volgt een groepstraject en ze krijgt terug contact met anderen en met de Emma die ze was.

Haar eerste mijlpaal wordt het behalen van haar rijbewijs. Hij zit naast haar in de auto, dat voelt ze, daar is ze zeker van.
Hetzelfde hartverwarmend gevoel heeft ze twee jaar later wanneer ze het huis en de tuin onder handen neemt. En bij elk project kiest ze ervoor om het op haar manier te doen en is ze fier voor elke stap die ze realiseert.

Ze neemt haar tijd, het duurt en ze weet het, maar ze laat zich niet van de wijs brengen, dit is hun proces, dit is haar rouwproces, dit is haar pure verdriet. Een volgend flesje gaat van de wastafel in de schuif. Weer een stap. Afsluiten kan niet en dus huilt ze, ontmoet ze mensen, stelt ze zich open en is ze soms kwaad voor hun reacties en foert dan zegt ze het ook, maar veelal voelt ze zich gesteund, ze laat zich zien en zij zien haar.

Begin 2016 kiest ze om er te zijn, om haar leven te leven en om dingen te doen die ze graag wil doen. Ze is nu op zoek naar wat voor haar betekenisvol kan zijn, waar ze zichzelf in kan vinden. De zoektocht is boeiend. Ze leert zichzelf opnieuw kennen en merkt dat ze veel ideeën heeft, bruist van creativiteit. Er zit weer leven in haar hart en op haar ritme komt er duidelijkheid.
De keuze om te starten met vrijwilligerswerk is niet evident. Ze voelt, leert, be-leeft en is ontzettend dankbaar.
En dan is er nog hij… Hij die ze toelaat in dit leven om naast haar te staan. 

In een rouwperiode is er geen lang of kort, iedereen doet het op zijn manier. Ik heb geen oren naar oordelen.
Tijd heb je niet voor verdriet, die tijd neem je.
Met mijn twee miskramen kwam ik het dichtste bij intense rouw. Het geluk werd me ‘afgenomen’ en dat kon ik niet plaatsen.
De warmte van leven in je buik is een onvergelijkbaar gevoel. En dan wordt het daar koud. En voel je je alleener dan alleen.
Ik had geen woorden. Niet bij de eerste telefoon om te horen hoe het met me ging en al veel minder bij de laatste.
Ik denk dat er niets is dat je kan zeggen om verdriet te helen.

We willen graag verdriet draaglijker maken, overnemen als we kunnen of zelfs weghalen. Dat zijn geen opties. Verdriet is niet slecht. Verdiet is nodig om te helen.

Enkel wanneer verdriet tijd en ruimte krijgt, niet wordt gepushed, geadviseerd, beoordeeld, veroordeeld, ingevuld, … zal verdriet het proces van helen heler maken. Verdiet is van degene die het ervaart en niemand anders kan dat regisseren.
Je kan wel mee-leven, daar zijn woorden niet altijd voor nodig. Hoe oncomfortabel ook, in stilte samen zijn kan krachtiger zijn dan woorden.
Je kan jouw herkenbare emoties delen, emoties van en beleefd door jou maar geen verre verhalen over familieleden of vrienden die iets gelijkaardigs meemaakten.
Naast stilte delen, ruimte en tijd bieden kan je vragen…vragen hoe het is om dat verdriet te voelen…vragen of ze willen vertellen, delen. En dan luisteren. Niet omdat je zou moeten, willen of kunnen reageren, maar enkel om te luisteren.
En daar start helen, wanneer wonden woorden worden.