KEERKRACHT & geborgenheid

KEERKRACHT &  geborgenheid

“Jij spreekt als een waterval. Het lijkt alsof je geen seconde hoeft na te denken over de woorden die je gericht kiest en laat ontstaan. Of toch zo lijkt het”, zegt ze me.
“En ik…ik komt niet eens op dat woord”, denkt ze. Ze wil liever geen geluid maken.
Ik vraag haar welke gedachten er nog in haar opkomen.
Dat ze er toch voor wil kiezen om hierrond aan de slag te gaan. Want ze wil die eigen zaak verder uit de grond stampen en dan zal ze ‘moeten’ spreken. Dan zal ze naar voren ‘moeten’ komen...
Of we samen eens kunnen kijken naar welke gevoelens hier spelen …waarom die zichtbaarheid moeilijk ligt?
Ze wil liever wegkruipen in een hoekje, mensen mogen gerust ‘raden’ wat ze doet… 
Dat ze bang is om veroordeeld te worden, bang om te falen.

Ze zou zo graag willen dat iedereen het geweldig vindt wat ze doet. Iedereen vindt haar lief en leuk en haar werk super. Ja, dat is wat ze wil, dat zou meteen ook heel makkelijk zijn. Maar zo werkt het niet…
De gevoelens die ze beschrijft zijn heel menselijk.
Ze kent inderdaad ook niemand die schreeuwt om negatieve feed back.
Plots kan ze haar emoties niet te baas. Het voelt enorm benauwend.
Hier zit iets te wringen. Ze heeft een beeld voor ogen zo scherp en duidelijk en de emoties winnen terrein en ze huilt.
Voor dat verdriet is er tijd en ruimte. Het hoeft niet voorbij te gaan, niet gefixed te worden, het mag er zijn.
We kijken samen naar het beeld van een heel herkenbare emotie.

Een klein meisje alleen aan de schoolpoort. Ze is eenzaam en bang. Ze wil naar huis. Andere kinderen spelen en lachen achteraan op de speelplaats. Zij wordt niet gezien…
Ze verlangt naar warmte, naar vriendschap, naar buitenkomen en delen. Ze mist ’t enorm: échte verbinding.
We zijn samen aanwezig, laten toe en ik heb alle vertrouwen dat zij dit kan dragen.
Ik vraag haar of ze dit wil omzetten in de woorden die zij best hanteert: tekenen.
Ze zal een schets maken waarin ze het beeld dat ze zag verwerkt.

 

Verbinding maken, je opgenomen of geborgen voelen.
Geborgenheid. Een prachtwoord. Het geeft een ondersteuning, die extra warmte en zorg waar we van opleven, het is een beetje als ‘thuiskomen’. Geborgenheid is een basisbehoefte. Een vaste waarde in ons lijstje. Voor sommigen is het krijgen of ervaren van geborgenheid evident, voor anderen een zoekproces. Het gemis eraan is menselijk. Net zoals je alleen of angstig voelen. Twee emoties waar we als mensen tegenaan lopen.

De beelden maken zichtbaar wat zij voelde. Nu ze er zelf beter een zicht op heeft kan ze het misschien ook beter vertalen en verwoorden aan haar partner of aan een vriendin die ze onderweg een beetje was kwijtgeraakt.
Thuisgekomen maakt ze nog een tweede schets. Om duidelijk te maken waar ze naartoe wil…

Zou jij je angsten kunnen/durven duidelijk maken op een creatieve manier? Zichtbaar maken wat je voelt zodat de andere jou kan begrijpen. Dat moet niet steeds met taal zijn.
Dat kan door te tekenen, schrijven, schilderen, muziek.
Welke vorm kies je en welk gevoel heb je erbij?

 

X

Olga