KEERKRACHT en angst

We hebben dit wellicht allemaal al eens meegemaakt: het moment dat je voelt alsof de wereld onder je voeten wegzakt. Hoe kom je hierdoor en hoe ga je weer verder leven? Deze authentieke storylog is misschien niet meteen jouw verhaal, het kan wel voor jou of je naasten van betekenis zijn.
Voor  Ellen stopte de tijd, nu één jaar geleden, in Italië…

Biep-biep, achteloos pikt ze zijn GSM op terwijl ze van de douche door de kamer van het appartement wandelt naar haar valies.

Eén beeld en alles was anders…Een orkaan van woede, verdriet, verraad en bedrog raasde door haar lichaam … alles wat ze kende, vanzelfsprekend vond, was vanaf dat moment voorbij…
Gelukkig was de vakantie snel aan z’n einde, ze wilde naar huis, naar familie en vrienden.
Thuis pakt ze de koffers uit, verzamelt de was en stort daar, op de badkamer vloer, helemaal in.
Eindeloze tranen en ontzettend veel angst.

Al vanaf dag 1 stonden velen klaar met advies: ”Je gaat er toch niet bij blijven?”, “Buitenzetten!”,…

De weken erop probeert ze en hij misschien ook.
4 Weken later was het duidelijk dat dit niet ging werken. Ze kijkt achterom in de auto en breekt bij de gedachte dat ze met z’n vijven nooit meer zo samen in de auto zouden zitten. Dat nestje van vijf.

 ‘Hoe moest dit nu verder? Hoe leg je zoiets uit aan je kinderen? Waar ga ik wonen en hoe ga ik dit financieel redden? Moet ik nu gaan tellen in de winkel?’
Bij die gedachten stond opgeven haar naderbij dan doorzetten.
Ze moest het doen met wat zich voordeed en ze wist wel dat ze kon kiezen.
En dus koos ze ervoor om vier dagen bij haar ouders te gaan uithuilen in de zetel onder een deken.

Thuis liep de spanning ondertussen op. Hij veranderde en zij wellicht ook.
Ze kwam op een punt dat vertrekken een opluchting leek. Een nieuwe start voor hun vieren en dus startte ze een huizenklopjacht.
Het klinkt misschien gek, maar het moest toch gebeuren. Ze koos ervoor om te voelen hoe dat zou voelen.

Ondertussen koos ze er ook voor om elke week te komen bijtanken en te leren ‘keren’. Ze leerde opmerken hoe krachtig ze door dit proces ging.
Haar ‘laten dragen’ was een leerproces alsook ‘hulp vragen’. Ze deed appèl op al haar contacten en ze zochten mee en ondersteunden.
En ze deed appèl op zichzelf, elke keer als ze instortte stond ze weer recht. De momenten dat ze brak liet ze het toe.
Ze vond de moed om aan de slag te gaan met vertrouwen.
De angst niet wegredeneren, ze er wel laten zijn. Angst om het toch niet aan te kunnen, de kinderen te moeten missen, de opvoeding plots te delen met iemand die je niet kent noch vertrouwt.
Hoe kwetsbaar ze soms ook klonk, ze wilde het leven met twee handen aanpakken en niet opnieuw, maar wel verder gaan, anders verder.

Ze sluit de deur achter zich. Het is nu vier maanden na het smsje. Ze kan het nu nog niet volledig loslaten maar ze weet wel dat dit ooit zal komen.
Een kwartier laten steekt ze de sleutel in de deur van haar nieuwe huis. De plek waar zij het met haar kindjes gaat waarmaken. Zij onder hun vieren. Met hulp van vrienden en familie. En hoe hard de tranen ook over haar wangen rollen, ze gaat over de trede, komt binnen en ruikt de warmte.
“Het is OK, ik ga dit leven, leven."

Over-leven van verlies, verhoogde kwetsbaarheid, pijn, wondes, oververmoeidheid, ziekte, stress, ... Het kan lijden tot sterkte, overlevingskracht en opnieuw uitvinden. Hierboven lees je het levende bewijs.
Er is geen perfect pad, voor niemand. Het belangrijkste is dat je het pad ‘leeft’ en onderweg jouw eigen-wijze eigenheid tegenkomt. Zij gidst jou uit datgene wat je verstikt, benauwd, opvreet. En je hoeft het niet alleen te doen. Liefst niet. Laat je omringen door zij die jou laten zien wat je tegenhoudt, wat je klein maakt, die tot jouw aandacht brengen wat jouw leven kan veranderen en welk pad je ook nog kan nemen.
En er is zeker en vast angst, vaak en veel.
Rusteloosheid, benauwdheid, beklemdheid, hartkloppingen, duizeligheid, misselijkheid, beven, rilingen, denken dat je gaat flauwvallen, gek worden, slapeloosheid. Zuivere angst, zuiver ongemak dus.  
Angst is neurobiologisch een deel van ons. Angst komt in vele gradaties voor. Vaak te pas en te onpas.
We zijn niet meer in staat onze emoties te beheersen en verliezen controle.
We hebben de reflex om te vechten tegen de angst, we haten ‘m, is hij er nu wéér?
Misschien een schrale troost, maar de paniekgevoelens die met angst samengaan zouden vanzelf verdwijnen na 1 tot anderhalf uur. Angstige situaties kan je daardoor proberen te ‘doorstaan’.
Daarnaast is het zinvol je angst te omschrijven met pen op papier.
(H)erkennen van de oorzaken en voelen wat er waar gebeurt op welk moment in je hoofd en lijf. Vertragen, momentaan aanvoelen.
Om dan te bekijken wat jou zou kunnen helpen hierin? Nieuwe gedachten met daarbijhorend nieuw gedrag?
Angst wordt meestal gezien als iets negatief. Het kan ook positief zijn. Angst komt voor als je met nieuwe kansen wordt geconfronteerd. Kans op een nieuwe job, een nieuwe relatie, een ander leven. Een positieve ervaring op een oude negatieve ervaring.
Groei gaat gepaard met het in de ogen kijken van angsten.
En als we nu eens zouden stoppen met vechten?
En ons perspectief op angst veranderen. Erop vertrouwen dat het een deel is van ons en hem omhelzen en meenemen op waar wij naar onderweg zijn?
Dan kan je met angst net je reis verderzetten. Je bent er toch, ga dan ook maar mee…